PARAGLAJDINGU – ATY KU NJERIU NUK E PUSHTON QIELLIN, POR MËSON TA KUPTOJË
Njeriu që nga lashtësia e ka shikuar qiellin me një dëshirë të madhe: të shkëputet nga toka, të ngrihet mbi male, lugina e fusha dhe ta përjetojë atë liri që për mijëra vjet dukej e pamundur.
Por fluturimi nuk është vetëm ngritje nga toka. Është një marrëdhënie e veçantë ndërmjet njeriut dhe natyrës.
Paraglajdingu është një nga format më të pastra të fluturimit. Nuk ka motor që ta shtyjë përpara, nuk ka fuqi mekanike që ta mbajë në ajër. Ka vetëm një krah, një pilot, ajrin dhe njohuritë për t’i shfrytëzuar forcat e padukshme të atmosferës.
Për një njeri që e vështron nga toka, paraglajdingu mund të duket si një aventurë e guximshme. Por për pilotin me përvojë, ai është shumë më tepër: është shkencë, disiplinë, përgjegjësi dhe një komunikim i heshtur me natyrën.
Era nuk është gjithmonë mik. Termika nuk është gjithmonë shpëtim. Mali nuk është gjithmonë strehë. Prandaj piloti i mirë nuk është ai që guxon më së shumti, por ai që di të vlerësojë, të vendosë dhe, kur është e nevojshme, të heqë dorë nga fluturimi.
Në qiell nuk ka vend për mendjemadhësi. Atje përvoja të mëson se natyra nuk mund të urdhërohet, por vetëm të kuptohet dhe të respektohet.
Paraglajdingu nuk të mëson vetëm si të fluturosh. Ai të mëson edhe si të mendosh, si të marrësh vendime dhe si ta njohësh kufirin ndërmjet guximit dhe rrezikut.
Sepse të ngrihesh në qiell është një dëshirë, të qëndrosh atje është dituri, ndërsa të kthehesh i sigurt në tokë është përgjegjësi.
Dhe ndoshta pikërishton bukuria më e madhe e këtij sporti: njeriu nuk bëhet zot i qiellit, por për një çast bëhet pjesë e tij.
Kush fluturon, dashuron
